Sarma traditional food in balkan

Europa heeft 51 landen, met evenzoveel culinaire tradities, die logischerwijs zijn gebaseerd op wat er van oudsher voor handen was in het gebied. De Italiaanse en Franse keukens zijn internationaal het meest populair, maar tegenwoordig zijn er in de grote steden bijna wel uit elk land specialiteitenrestaurants te vinden en kunnen we genieten van alles wat dit relatief kleine continent te bieden heeft.

Dit is lang niet altijd zo geweest. Zo’n 30, 40 jaar geleden waren “tapas” of “tzaziki” voor de meeste mensen nog exotische woorden. Pizza kende je wel, maar werd eigenlijk alleen gegeten door “stadse mensen”. De traditioneel Nederlandse keuken was hier de norm, met de geijkte aardappels, vlees en groenten. En als je uit ging eten, kwam je niet veel verder dan een biefstukje of schnitzel met gebakken aardappelen of friet, en een schaaltje appelmoes.

In de jaren 80 werd “buitenlands” eten steeds populairder. Het was chic en gaf blijk van goede smaak als je afweek van de Hollandse kost; pasta, Grieks, Spaans, maar ook Aziatisch eten was helemaal bon ton.

En al exporteert Nederland wel veel voedsel, de Nederlandse keuken is in het buitenland nooit echt doorgebroken. Blijkbaar vallen boerenkoolstamppot en andijvie met slavink internationaal niet in de smaak. Een vriendin van me kwam in de VS eens een Nederlands restaurant, de Dutch keuken, tegen. Daar serveerden mensen met koddige witte mutsjes pannenkoeken, en hamburgers met goudse kaas er op. Niet echt een reclame voor de Nederlandse culinaire traditie.
Gerechten uit mijn geboorteland Kroatië vind je ook niet veel hier in Nederland. Begin 90-er jaren hadden veel grotere Nederlandse steden wel een Joegoslavisch restaurant, maar toen Joegoslavië als land ophield te bestaan, leek het ook gedaan te zijn met de restaurants. Bosnische, Kroatische en Servische restaurants vind je nauwelijks. Ergens jammer, want we kennen heerlijke gerechten zoals sarma – zuurkool rolletjes met gehakt er in, kleine worstjes “cevapcici”, de bekendere pita – in deeg gevouwen spinazie, gehakt, kaas of pompoen en brudet een stoofpot van verschillende soorten vis.

Maar wat nu opvalt in Nederland, maar ook in andere Europese landen, is dat de trend van “buitenlands” eten juist weer terug verschuift naar de lokale keuken, met lokale producten. Men wil weten waar het eten vandaan komt, wat er in zit en hoe het is geproduceerd. Woorden als “eerlijk” en “puur” worden veel gebruikt om voedsel aan te prijzen. Terug naar de oorsprong is niet alleen hip, maar ook duurzaam. Producten hoeven niet de oceaan over te vliegen, en van wat dichtbij geproduceerd is, weten we in ieder geval ongeveer wat er in zit, en hoe het is gemaakt, terwijl in andere, verre regio’s vaak hele andere regels gelden voor eten, milieu en voedselveiligheid.

Lokale producten uit het seizoen worden nu weer populair. “Vergeten groenten” noemen ze dat, en pastinaak, schorseneren en koolrabi worden weer uit de kast getrokken. Om voedselverspilling tegen te gaan zie je ook de trend dat alles van een koe of varken wordt gebruikt, net als vroeger, en verschijnen bloedworst, zure zult en orgaanvlees weer op menukaarten van restaurants. Ik vind het een positieve beweging. Het geeft weer inspiratie en ideeën, en als restauranthouder ontdek je weer nieuwe dingen, waar je je eigen draai aan geeft, dat houdt het koken en eten interessant, voor de kok, maar ook voor de gast. Wat vind jij over de nieuwe culinaire bewegingen? En wat is jou lievelingsgerecht?

CONTACT US

Send us an email and we'll get back to you, asap.

Wordt verstuurd

©2020 Foodconnectie.nl - 020-7371163 - info@foodconnectie.nl

of

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?

Spring naar toolbar